Sem leikstjóri hef ég ávalt heillast að viðfangsefnum sem
samfélagið álítur nokkurs konar "jaðarhópa". Myndirnar, Skytturnar (1987),
Börn náttúrunnar (1991), Englar alheimsins (2000) og Niceland (2004)
fjalla allar á einn hátt eða annan um þessa jaðarhópa fólks sem passa
ekki inn í hefðbundið samfélag. Þegar ég vann að Niceland gafst mér kostur
á að kynnast einhverfu fólki sem lék í myndinni. Bjartsýni þess og heiðarleiki
hrifu mig og ég lofaði sjálfum mér að þegar tækifærið gæfist myndi ég rannsaka
betur heim þess. Ég var þess fullviss að þarna væri meira af áhugaverðu efni til
að fjalla um betur en við gerðum í Niceland.

Þegar Frontier Filmworks kom að máli við mig með þá hugmynd
að ég myndi leikstýra Sólskinsdrenginn sjá ég upplagt og ómetanlegt
tækifæri til að kafa ofan í þetta heillandi viðfangsefni.

Þegar ég byrjaði að vinna að myndinni rannsakaði ég aðstæður
einhverfs fólks á Íslandi. Ég verð að segja að þær aðstæður vöktu
hjá mér gremju og depurð svo ekki sé meira sagt. Sú barátta sem
einhverfir og aðstandur þeirra standa andspænis er að mínu mati
óásættanleg. Þetta kom mér sannarlega á óvart miðað við að Ísland
er jú velferðarþjóðfélag.